(4 augustus 2023)
Op de foto’s zie je aangespoelde zeewieren op een strandje langs de Grevelingen, bij Scharendijke. Hiervan is zeesla makkelijk te herkennen, omdat het op aangespoelde slabladeren lijkt. De andere wieren zijn een viltwier (donkergroen, buisvormig) en een roodwier.
Zeesla is een eenjarige groenwier dat in zoute wateren groeit. Vroeger werden alle wieren met een sla-achtig blad ‘zeesla’ genoemd. Maar het blijkt dat alleen al in de Nederlandse wateren 22 verschillende soorten voorkomen. Die zijn alleen met een microscoop uit elkaar te houden.
Zeesla wordt in zeeën over de hele wereld aangetroffen, op een diepte van 0 tot 1,5 meter. Hier kan het voldoende zonlicht opvangen om te groeien. In Nederland vind je zeesla in de Waddenzee, de Zeeuwse wateren en de Noordzee. Het komt vooral goed tot ontwikkeling als er veel voedingsstoffen in het water zitten en kan dan hinderlijk zijn.
In april begint zeesla te groeien en in juli bereikt het zijn grootste massa. Het blad (of beter gezegd: thallus) zit met een klein steeltje vast aan een ondergrond. Dat kan een steen of basaltblok zijn, maar ook een schelp of een ander wier. De bladeren kunnen groot worden; wel tot een vierkante meter groot. Ze zijn twee cellagen dik en voelen vrij stevig aan. Ze zijn heldergroen tot donkergroen van kleur en variabel van vorm. Wieren hebben geen wortels. Alles wat ze nodig hebben, nemen ze op via hun celwanden. De voortplanting vindt plaats via sporen. Als deze vrijkomen, worden de bladranden wit.
Door de stroming of stevige wind raakt zeesla (of delen ervan) los en zweeft dan vrij in het water. Vervolgens kan het aanspoelen en gaan rotten. Dit stinkt behoorlijk. Vanwege de stankoverlast zijn wel eens stranden in Bretagne gesloten. Ook bepaalde plekken langs de Grevelingen zijn ‘berucht’ om de stank. Omdat veel mensen klaagden, hebben ze een aantal jaar terug een proef gedaan om de aangespoelde zeesla te verwijderen. Dat bleek niet te doen. De Grevelingen is te groot om alle rottende zeesla op te ruimen. De zeesla op de foto’s is overigens nog frisgroen (pas aangespoeld) en ruikt nog naar zee.
In zeeën zijn algen en wieren de belangrijkste plantengroepen. Ze zorgen niet alleen voor zuurstof in het water, maar ook in de lucht. 80% van de zuurstof in de lucht is afkomstig van algen en wieren! Dat betekent ook dat ze veel CO2 opnemen.
Wieren zijn voedsel voor allerlei dieren. Zeesla dat op mosselbanken groeit, wordt bijvoorbeeld gegeten door kreeftachtigen, smienten en rotganzen. Ook zijn wieren het leefgebied van allerlei zeedieren. En zijn ze een ondergrond waar andere wieren op kunnen groeien.
Mensen kunnen ook heel goed zeesla eten; het zit boordevol vitaminen en mineralen. Voor recepten en het gebruik van zeesla (en andere zeewieren) verwijs ik je graag naar de websites van de zeewierwinkel en de zeewierwijzer.
Hier lees je waarom ik elke dag een soort plaats.
𝘉𝘳𝘰𝘯𝘯𝘦𝘯: 𝘻𝘦𝘦𝘸𝘪𝘦𝘳𝘸𝘪𝘯𝘬𝘦𝘭.𝘯𝘭, 𝘸𝘢𝘥𝘥𝘦𝘯𝘢𝘤𝘢𝘥𝘦𝘮𝘪𝘦.𝘯𝘭, 𝘞𝘪𝘬𝘪𝘱𝘦𝘥𝘪𝘢, 𝘻𝘦𝘦𝘸𝘪𝘦𝘳𝘸𝘪𝘫𝘻𝘦𝘳.𝘯𝘭, 𝘸𝘦𝘳𝘦𝘭𝘥𝘳𝘦𝘨𝘪𝘰.𝘯𝘭, 𝘦𝘥𝘦𝘱𝘰𝘵.𝘸𝘶𝘳.𝘯𝘭/543723
Ineke Bams 